فصل دوم : حائر و اصلاحات سلطان سليمان قانونى در سال 941 هجرى عراق در سال 941 ه به تصرف سلطان سليمان قانونى درآمد ؛ ولى او به علت اختلاف و دودستگى موجود در عراق ، گرفتار ترس و بيم و شك و ترديد بود . به ويژه كه اين دودستگى تحت عنوان « دشمنان سلطنت » و « دوستداران شاه » از عتبات مقدس به گونه‌اى نافذ و اثرگذار ، انعكاس مىيافت . لذا عراق به گواهى سه قرن بعدى ، به عرصه طبيعى كشمكش‌هاى اين دو دسته رقيب ، بدل گرديد . « 1 » از اين رو ، سلطان سليمان ، تمام توان خود را براى اثبات همدلى با عتبات مقدس ، به كار گرفت و مطالبات عواطف و احساسات دينى را صميمانه ، اجابت كرد و از آنجا كه پيشينيان او از سلسلهء صفويه ، قدرت و نفوذ دينى فراوانى داشتند ؛ لازم ديد كه در اين جهت ، پايين‌تر از آنان قرار نگيرد . لذا با تجليل و گراميداشت حقيقى و واقعى ، بارگاه مطهر امام موسى كاظم و امام محمد تقى ( عليهما السلام ) را زيارت كرد و دستور داد تا ساختمان مسجد جامع بزرگ كاظمين ( عليهما السلام ) را كه شاه اسماعيل صفوى ، شروع كرده بود به اتمام برسانند . سپس موقوفات گران‌بهايى به منظور تحقّق اهداف دينى ، اعمّ از اهداف شيعى و سنّى به طور مساوى

--> ( 1 ) . چهار قرن از تاريخ عراق ، صص 30 و 31 .